Leita ķ Bķbliuni
Vķškaš leiting        Leitihjįlp





       Nżggja Testamenti        Gamla Testamenti
Nżggja Testamenti
Evangeliiš eftir Markus
Kapittul 7
123456 78910111213141516
1 Fariseararnir og nakrir av hinum skriftlęrdu, sum komnir vóru śr Jerśsalem, savnašust nś um Hann.
2 Teir fingu tį at sķggja nakrar av lęrisveinum Hansara eta viš "vanheilųgum", taš er óvaskašum, hondum.
3 Tķ Fariseararnir og allir Jųdar eta ikki, uttan teir fyrst vaska sęr um hendurnar, bęši vęl og viršiliga; tķ teir halda fast viš vištųku hinna gomlu.
4 Tįiš teir koma av torginum, eta teir heldur ikki, fyrrenn teir hava vaskaš sęr; og mangt annaš er, sum teir hava vištikiš at halda, vask av bikarum, krśssum, koparķlųtum og beinkjum.
5 Tķ spurdu Fariseararnir og hinir skriftlęrdu Hann: "Hvķ ganga lęrisveinar Tķnir ikki eftir vištųku hinna gomlu, men eta viš vanheilųgum hondum?"
6 Men Hann svaraši teimum: "Beint profeteraši Esaias um tykkum, hyklarar tykkara! - sum skrivaš er: "Hetta fólk heišrar Meg viš vųrrunum, men hjarta teirra er langt frį Męr.
7 Og tey dżrka Meg til einkis, viš taš at tey lęra lęrdómar, iš eru menniskjaboš."
8 Tit beina boš Guds av vegnum og halda vištųku manna!"
9 Og Hann segši viš teir: "Vakurt er! Tit gera boš Guds til einkis fyri at halda vištųku tykkara!
10 Tķ Móses hevur sagt: "Ęr fašir tķn og móšur tķna!" og: "Tann, iš bannar fašir ella móšur, skal vissuliga doyggja."
11 Men tit siga: "Tįiš mašur sigur viš fašir ella móšur: "Taš, sum tś skuldi fingiš frį męr til hjįlpar, skal vera korban"" (taš er tempulgįva)
12 - tį geva tit honum ikki longur loyvi at gera nakaš fyri fašir ella móšur.
13 Soleišis gera tit orš Guds til einkis viš vištųku tykkara, sum tit hava įlagt menniskjum. Og mangt tķlķkt gera tit."
14 So kallaši Hann aftur fólkiš til Sķn og segši viš tey: "Hoyriš Meg ųll og fatiš!
15 Einki uttan fyri menniskjaš kann, um taš fer inn ķ taš, gera taš óreint; men taš, sum śt fer śr menniskjanum, er taš, sum ger menniskjaš óreint.
16 Tann, sum hevur oyru at hoyra viš, hann hoyri!"
17 Tįiš Hann nś var komin inn ķ eitt hśs, burtur frį fólkinum, spurdu lęrisveinar Hansara Hann um hetta lķknilsiš.
18 Hann svaraši teimum: "Eru eisini tit so skilaleysir? Skilja tit ikki, at einki, sum uttanfrį kemur inn ķ menniskjaš, kann gera taš óreint?
19 Taš fer jś ikki inn ķ hjarta tess, men ķ magan, og fer śt hin nįttśrliga vegin, soleišis sum ųll fųši veršur reinsaš."
20 Men Hann segši: "Taš, sum śt fer śr menniskjanum, taš ger menniskjaš óreint.
21 Tķ innanfrį, śr hjarta menniskjanna, koma hinar illu hugsanir: Sišloysi, stuldur, manndrįp,
22 hor, havisjśka, óndskapur, svik, skammloysi, ųvund, spottan, hugmóš, fįvitska.
23 Alt hetta illa kemur innanfrį og ger menniskjaš óreint."
24 Hann reistist nś og fór hašani, til landiš viš Tżrus og Sidon. Har fór Hann inn ķ eitt hśs og vildi ikki, at nakar skuldi fįa taš at vita. Og kortini duldist taš ikki;
25 nei, móšir eina smįgentu, iš hevši óreinan anda, hevši hoyrt um Hann, og kom viš taš sama og fall nišur fyri fótum Hansara.
26 Hon var heišin kvinna, ęttaš śr Sżrofųnikia. Hon baš Hann um at reka hin illa andan śt śr dóttur sķni.
27 Men Hann segši viš hana: "Lat bųrnini fyrst verša mett! Taš er ikki rętt at taka breyš barnanna og blaka taš fyri hinar smįu hundar."
28 Hon svaraši Honum: "Taš er satt, Harri! Hinir smįu hundar eta jś eisini undir boršinum av molum barnanna."
29 Tį segši Hann viš hana: "Fyri hetta oršiš - far! Hin illi andin er farin śt śr dóttur tķni."
30 So fór hon avstaš heim til hśs og fann barniš liggjandi į songini, og hin illi andin var farin śt.
31 Tįiš Hann fór avstaš aftur śr landinum viš Tżrus, kom Hann gjųgnum Sidon til vatniš ķ Galilea, mitt ķgjųgnum Dekapolislandiš.
32 Tey komu nś til Hansara viš manni, iš var deyvur og illa fekk tosaš; og tey bóšu Hann um at leggja hondina į hann.
33 Tį tók Hann hann avsķšis burtur frį fólkinum og stakk fingrarnar inn ķ oyru hansara, spżtti og nam viš tungu hansara,
34 hugdi upp móti himli, suffaši og segši viš hann: "Effata!" - Taš er: Lat teg upp!
35 Viš taš sama opnašust oyru hansara, tunguband hansara varš loyst, og hann talaši reint.
36 Hann legši teimum eina viš ikki at siga nųkrum taš; men tess meiri Hann įlegši teimum, tess meiri kunngjųrdu tey taš.
37 Og tey vóršu ovfarin og sligin av undran og sųgdu: "Hann hevur gjųrt alt vęl; Hann bęši ger, at deyv hoyra, og at mįlleys tala!"