Leita í Bíbliuni
Víđkađ leiting        Leitihjálp





       Nýggja Testamenti        Gamla Testamenti
Gamla Testamenti
Orđtřkini
Kapittul 14
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31
óttast,harran
1 Kvinnuvísdómur byggir hús sítt, men dárskapur rívur tađ niđur viđ hondum sínum.
2 Tann, iđ sannhjartađur gongur fram, óttast HARRAN, men tann, iđ gongur sniđgřtur, vanvirđir Hann.
3 Í munni dárans er koyril hugmóđs hansara, men varrar hinna vísu eru vernd teirra.
4 Har sum eingir tarvar eru, er krubban tóm, men ríkligur vinningur kemur viđ styrki tarvsins.
5 Trúfast vitni lýgur ikki, men tann, iđ talar lygn, er falskt vitni.
6 Spottarin leitar eftir vísdómi, men finnur hann ikki, men hinum vitiga er liđuligt at vinna kunnskap.
7 Far frá dáranum - ei fanst tú vit á vřrrum hansara!
8 Vísdómur hins klóka er, at hann skilir veg sín, men dárskapur dáranna er, at teir dára seg sjálvar.
9 Dárar verđa spottađir av sínum egna skyldofri, men vćlvild rćđur millum rćttsint.
10 Hjartađ kennir sjálvt beisku sorg sína, og í gleđi tess blandar eingin fremmandur seg.
11 Hús gudleysra skal verđa lagt í oyđi, men tjald hinna sannhjartađu skal blóma.
12 Mangur vegur tykist manni beinur - og so er endi hansara kortini leiđir deyđans!
13 Ja, mitt í látrinum pínist hjartađ, og endin á gleđini er sorg.
14 Av atburđi sínum skal hin fráfalni verđa mettađur, og góđur mađur heldur seg burtur frá honum.
15 Hin fávitskuti trýr hvřrjum orđi, men hin klóki gevur sćr far um, hvussu hann stígur.
16 Hin vísi óttast og heldur seg frá illum, men dárin loypur framav og heldur seg vera tryggan.
17 Hin bráđsinti ger dárskap, og svikafullur mađur verđur hatađur.
18 Hini fávitskutu fáa dárskap í arv, men klók verđa krýnd viđ kunnskapi.
19 Hini óndu verđa noydd at boyggja seg fyri hinum góđu, og hini gudleysu viđ portur rćttvísra.
20 Hin fátćki verđur hatađur, enntá av vini sínum, men mong eru tey, sum elska ríkmannin.
21 Tann, iđ vanvirđir nćsta sín, syndar, men sćlur er tann, sum tykist synd í hinum řrmu.
22 Skulu ikki tey villast, sum upphugsa tađ, iđ ilt er! - Men miskunn og trúfesti finna tey, sum upphugsa gott.
23 Av řllum mřđsomum arbeiđi vinst okkurt, men tómt tos voldir einki uttan tap.
24 Ríkdómur hinna vísu er krúna teirra, men dárskapur dáranna er og verđur dárskapur.
25 Sannorđađ vitni bjargar lívum, men tann, iđ talar lygn, er fullur av sviki.
26 Í ótta HARRANS hevur mađurin sterka vernd, og břrn hansara skulu eiga skjól.
27 Ótti HARRANS er kelda lívsins, so ein sleppur undan snerrum deyđans.
28 Nógv fólk er heiđur kongsins, men fólkatrot er fall hřvdingans.
29 Tann, iđ seinur er til vreiđi, hevur nógv vit, men hin bráđsinti vísir stóran dárskap.
30 Spakfřrt hjarta er lív likamsins, men illsinni er rot í beinunum.
31 Tann, sum kúgar hin arma, háđar skapara hansara, men tann, sum tykist synd í hinum fátćka, ćrir skaparan.
32 Táiđ vanlukkan rámar hin gudleysa, fer hann umkoll, men hin rćttvísi er treystur í deyđanum.
33 Í hjarta hins vitiga heldur vísdómurin seg stillan, men hjá dárunum vísir hann seg fram.
34 Rćttvísi lyftir tjóđina upp, men syndin er vanćra tjóđanna.
35 Klókur tćnari verđur vćl kendur hjá konginum, men yvir ringan tćnara kemur vreiđi hansara.